Co zrobisz z drugą połową swojego życia, Wendy? (Todo el cielo sobre la tierra)

Co zrobisz z drugą połową swojego życia, Wendy? (Todo el cielo sobre la tierra)

Angélica Liddell przekroczyła bariery głosu i wstydu i chociaż Całe niebo ponad ziemią niemal rozpoczyna się sceną masturbacji, obawy o spektakl powierzchowny i efekciarski zostają rozwiane przez doskonałe aktorstwo. Byli w teatrze tacy, którzy – zgorszeni – nie dotrwali do końca. Ominęły ich gorące brawa, jakimi powstająca z krzeseł publiczność, nagrodziła temperamentną i nieustępliwą postać Wendy. Liddell zagrała ją całą sobą – intensywna, nieposkromiona, wywlekła na wierzch wewnętrzne demony, tęsknoty, zwierzęce instynkty. Przekonana jestem, że ci, którzy wychodzili w trakcie, przestraszyli się samych siebie. Spektakl hiszpańskiego Atra Bilis Teatro pod przykrywką bajkowo-egzotycznej scenografii skrywał bowiem posępną głębię, w jakiej strach się przejrzeć. Nie trzeba się jednak schylać, Angélica Liddell zrobiła to za nas, szarpiąc nasze serca i własne ciało.

Śmierć ochroni nas przed starością, przygnębieniem, wycieńczeniem i utratą zainteresowania ludźmi. Nadmiar miłości i dobroci może być obrzydliwy, a matki zawyżają poczucie własnej godności, chociaż posiadanie dzieci odbiera im czas na myślenie. W świecie zbudowanym na takich hipotezach żyje kobieta z powieści o Piotrusiu Panu. Wendy-matka z feeryjnej Nibylandii szybko jednak znika i oto stoi przed nami Wendy-kochanka, uwspółcześniona, bezkompromisowa, nieokiełznana. Żyjąca „w świecie nieprzezwyciężonych uczuć i wad”, rozumiejąca wszystko i udająca „jakby się nic nie stało”, Wendy ze świata książkowego, nierealnego przedostaje się do świata, w którym żyjemy. Bezpardonowo mówi Liddell o świecie stworzonym na potrzeby tekstu. Świecie dla dorosłych, gdzie Wendy myli ochotę na seks z pragnieniem śmierci. Nawiązuje do Breivika, którego Nibylandią stała się Utøya, a liczba jego ofiar (69) nacechowana jest seksualnie. Nasz główny cel, od narodzin, jest seksualny, dlatego Wendy nie żałuje uśmierconych na wyspie mężczyzn. Mało tego, widzi w nich obiekt pożądania, myśli o „robieniu laski”, a widza, którego mogłoby to zdumiewać, demaskuje przyznając, że podoba jej się bycie zboczoną, bo znaczy to, że wie, czego pragnie. Wendy uosabia psyche Breivika, z pozoru obłąkaną. Wendy tęskni za miłością, z której jednak szydzi. Wendy ostrzega nas przed sobą i przed nami samymi. Wreszcie Wendy mówi: „Moja choroba polega na nieumiejętności bycia szczęśliwą i uszczęśliwiania innych”.

Atra Bilis Teatro łamie wszelkie pozory, a umieszczenie tematu śmierci w scenografii ze świata chłopca, który nie chciał dorosnąć, uświadamia, że najstraszniejsze jest to, czego nie potrafimy sobie wyobrazić. Personifikując nasze myśli, które baliśmy się ubrać w słowa i wykrzykując je ustami, Wendy – Angélica Liddell paradoksalnie jednocześnie burzy nasz spokój i go oswaja. Plastyczna oprawa spektaklu zaskakuje. Podczas kiedy wydawać by się mogło, że wzmożony ruch sceniczny przykuje większą uwagę od monologu, intensywność gry Liddell nie pozwala zapomnieć o Wendy. Dodatkowym walorem Całego nieba jest orkiestra wygrywająca na żywo siedem kolejnych walców. Wysłuchujemy i oglądamy między innymi Walc Rowerów Forever, Walc, podczas którego Wendy poznaje Piotrusia oraz Walc rzeczy, które bym dla ciebie zrobiła. W każdym z nich odnajdujemy marzenia Wendy, a z czasem sami zaczynamy marzyć, żeby ruch ustał, żeby na proscenium pozostała tylko Wendy, ponieważ tylko ona jest prawdziwa. Cała reszta, kostiumy, muzyka, stają się dodatkami, zbędnymi ozdobnikami.

Angélica Liddell opętała teatr Schaubühne, tworząc postać na tyle kontrowersyjną, że można ją znienawidzić, a przy tym tak wybitną, że nie sposób się nie zachwycić. Angélico, „… za każdym razem, kiedy patrzę (patrzyłam) na Ciebie, świat wydaje się taki świeży”.

Kinga Cieśluk, Teatralia Szczecin
Magazyn Internetowy „Teatralia”, numer 98/2014

XLIX Przegląd Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT 2014
Schaubühne am Lehniner Platz
Todo el cielo sobre la tierra (El síndrome de Wendy)
Całe niebo ponad ziemią (Syndrom Wendy)
tłumaczenia: Saite Ye (język chiński), Shelley Tepperman (język angielski), Monika Kalitzke (język niemiecki, napisy), Saite Ye (interpretator chińsko-hiszpański)
tekst, reżyseria, scenografia i kostiumy: Angélica Liddell
muzyka: Cho Young Wuk
współpraca muzyczna i organizacja: Hong Dae Sung, Jung Hyung Soo, Sok Seung Hui, Lee Ji Yeon
instruktor tańca towarzyskiego: Sergio Cardozo
kostiumy: González
maski: Lidia G le petit paquebot
oświetlenie: Carlos Marquerie
dźwięk: Antonio Navarro
technik oświetlenia: Octavio Gómez
dyrektor techniczny: Marc Bartoló
kierownik planu: África Rodríguez
występują: Fabián Augusto Gómez Bohórquez, Xie Guinü, Lola Jiménez, Dagny Backer Johnsen, Angélica Liddell, Sindo Puche, Zhang Qiwen, Maxime Trousset, Saite Ye, Xue Ying Dong Wu (chińska pipa/lutnia) i zespół muzyczny PHACE
premiera: 9 maja 2013
fo. Ricarda Carrillode-Albornoz