Rozpadamy się na waszych oczach (Eyes in the Colour of the Rain)

Rozpadamy się na waszych oczach (Eyes in the Colour of the Rain)

Scena przypomina wielki pusty pokój, którego ściany wyznacza biała linia narysowana na podłodze. Na lewo leży biały materac pokrytym tynkiem. W tle widać kilkanaście białych kul. Na małym stoliku, znajdującym się po prawej stronie stoi zwyczajny laptop, z którego artyści puszczają muzykę. Pęk niedbale spiętych świetlówek ma za zadanie oświetlać przestrzeń razem z reflektorami. Wszechobecne pustka i chłód wydają się jeszcze bardziej zauważalne , kiedy na scenie pojawiają się dwa ciała, niepotrafiące – ale ciągle próbujące – znaleźć między sobą nić porozumienia – Linda Kapetanea i Jozef Fruček walczą ze sobą, tworząc obrazy pełne rozpaczy i smutku.

Eyes in the Colour of the Rain składa się z trzech części: prologu, historii o nim oraz historii o niej. Wszystko rozpoczyna się od próby tańca, jednak aktorzy nie potrafią – lub nie chcą – się dotknąć. Ta niemoc przejawia się w szarpaniu za ubrania, które bardzo szybko przeradza się w walkę. Kobieta z impetem zostaje rzucona na materac na nad jej ciałem zaczynać unosić się pył tynku, który pokrywa łóżko.. Sytuacja powtarza się kilkakrotnie, za każdym razem wygrywa silniejszy –mężczyzna. Po tym prologu Fruček sięga po mikrofon i w żartobliwym tonie przekazuje widowni instrukcję obsługi spektaklu, w której pełno luk i niedomówień. Nie wiadomo czy spektakl jest historią związku Jozefa Fručka i Lindy Kapetanea’y – sceniczną wersją ich autobiografii, czy może próbą wyrażenia pewnego uniwersum dotyczącego relacji międzyludzkich. Pierwsza historia będzie o nim. „Are you ready”?

W rytmie agresywnej, rockowej muzyki rozpoczyna się kolejny szereg walk, potyczek. Pomiędzy jednym a drugim ciosem ukrywają się jednakogromne pokłady erotycznego napięcia, które jawi się jakoperwersyjna walka o dominację. Mężczyzna wygrywa ze względu na swoją siłę fizyczną, ale to kobiecie dzięki swojemu sprytowi udaje się go uśmiercić. Linda nakłada na twarz partnera glinianą płachtę, która może być metaforą grobu, ale jednocześnie zdaje się stanowić część magicznego rytuały,, którego zwieńczenie to powołanie Fručka z powrotem do świata żywych. Po zmartwychwstaniu mężczyzny, tancerka opuszcza scenę – po chwili jednak wraca z całkiem nowym rodzajem siły, podchodzi do mikrofonu i ogłasza widowni: „to będzie historia o mnie”.

Ostatnia część spektaklu sprawia wrażenie sztucznej i groteskowej. Tym razem to kobieta wyznacza zasady gry – kiedy ona się śmieje, on musi reagować tak samo. Obydwoje przebrani w niechlujnie dobrane kostiumy – Kapetanea w dziurawych rajstopach, niedopiętej sukience i za dużych butach, Fruček w wielkich futrzanych spodniach. Wyglądają jak przerysowana, elegancka para, która stara się stwarzać pozory dobrej zabawy. Jednak gra pomiędzy nimidalej opiera się na takich samych zasadach walki i rywalizacji, jak w poprzedniej części.

Rozpad relacji międzyludzkich, obserwowany przez cały spektakl, nie ma ani punktu kulminacyjnego, ani jednoznacznego, jasnego zakończenia. Jest zupełnie tak, jakby aktorzy zapadali w sen, po którym koszmar bycia sobą– lub koszmar bycia sobą w relacji z drugą osobą – wcale się nie kończy.

Bolesny, destruktywny obraz związku pomiędzy kobietą a mężczyzną zmusza do zadania pytania o pochodzenie ciągle ich przy sobie trzymającej siły. Jest to siła bez nazwy, wiążąca ludzi w sposób inny niż wszystko, co można sobie wytłumaczyć. Siła perwersyjna, która zmusza do zadawania cierpienia, wykonywania poleceń. Siła niszcząca, która ciągle może przejawiać się tylko poprzez rozpad materialny. Nie można przecież całkowicie zniszczyć tego, czego nie widać.

Monika Siara, Teatralia Kraków
Internetowy Magazyn „Teatralia”, nr 139/2015

III Międzynarodowy Festiwal Tańca współczesnego „KRoki”

Kraków, 17–24 maja 2015

RootlessRot Dance Company

Eyes in the Colour of the Rain

koncepcja i choreografia: Linda Kapetanea – Jozef Furek

dramaturgia: Hildegard De Vuyst

scenografia: RootlessRoot

kostiumy: Aggelos Mentis

muzyka: VassilisMantzoukis

światłoiefektywizualne: JukkaHuitila

asystent scenografa: IlianaSkoulaki

występują: Linda Kapetanea, Jozef Fruček,

koprodukcja: ONASSIS CULTURAL CENTRE

fot. Lila Sotiriou

Monika Siara, urodzona w marcu 1993. Studentka teatrologii, zakochana w twórczości AglajiVeterynai.