Portrety – Kobiety w polskiej choreografii: Kraków, marzec – czerwiec 2014

stw_facebook baner_30_marca-1

Cykl Portrety. Kobiety w polskiej choreografii to przegląd polskiej myśli choreograficznej ze szczególnym uwzględnieniem roli kobiet wizjonerek. Ambicją cyklu jest rozpoczęcie dyskusji o polskiej kobiecej myśli choreograficznej. Przyjrzymy się wizerunkom postaci kobiet w polskiej choreografii, a także praktyce scenicznej wybranych jego reprezentantek: Barbara Bujakowska, Izabela Chlewińska, Grażyna Chmielewska, Joanna Czajkowska, Karolina Garbacik, Iwona Olszowska, Marta Pietruszka – przedstawicielki różnych nurtów, poglądów i pokoleń. Ich prace, poszukiwania i dokonania w dziedzinie choreografii posłużą do szerszej dyskusji. Będziemy stawiać najprostsze pytania o to jak rozwija się i dokąd podąża taniec, ale też bardziej specjalistyczne, odnoszące się bezpośrednio do konkretnych prac.

Na cykl składa się siedem spektakli:

„Kliku piosenek o miłości” choreografia: Iwona Olszowska

„Śmierć Ofelii” choreografia: Olga A. Marcinkiewicz, Marta Pietruszka

„Ophelia is not dead” , choreografia: Izabeli Chlewińskiej

„Swan….like”, choreografia: Barbara Bujakowska

„Opera in vivo”, choreografia: Karoliny Garbacik

„Powiększenie” Sopockiego Teatru Tańca, choreografia: Joanny Czajkowskiej,

„Pomiędzy”, choreografia i wykonanie: Grażyna Chmielewska

 

MARZEC

30 marca godz. 19.00

Iwona Olszowska

„Kilka piosenek o miłości”

„Kilka piosenek o miłości” Iwony Olszowskiej to studium o kobiecie zajmującej się codziennymi rytuałami – niezwykle sensualny i niepozbawiony poczucia humoru obraz.

„Kilka piosenek o miłości”

Premiera: 2008 Poznań

Pomysł, choreografia i taniec: Iwona Olszowska

Muzyka: Flesh Quartet Fire Fire, Franka Potente “Fly with Me”, Michael Brook – Truck Attack, Blimp.

Czas trwania: 30 min.

——————————————————————————————————

Olga A. Marcinkiewicz, M. Pietruszka

„Śmierć Ofelii”

Punktem wyjścia przedstawienia stał się monolog szalonej Ofelii zaczerpnięty z egzemplarza Bogusławskiego, „przetłumaczony” na język gestów „Mimiki…” zgodnie z instrukcjami oddzielnego rozdziału, poświęconego scenicznemu ukazaniu szaleństwa. Odgrywane jest więc podwójne szaleństwo – Ofelii Szekspira oraz szaleństwo postaci teatru Bogusławskiego.

Tematem przedstawienia jest portret psychologiczny postaci ulegającej rozpadowi osobowości na społeczną, dworską oraz indywidualną, emocjonalną. Śmierć poprzez formę odrzucenie i zniszczenie wszystkiego, co poza konwencją, w tym przypadku społeczną, dworską. Wychodzi, obłąkana Ofelia w lustrze widzi samą siebie – jej portret ulega coraz większym zniekształceniom aby na końcu, jako samodzielnie istniejąca postać wtargnąć do przestrzeni przed lustrem. Tutaj, w stelażu – stroju dworskiego, w pokoju zaznaczonym jako schemat, następuje ostateczny rozpad jej tożsamości – jak półautomat powtarza martwe gesty Bogusławskiego.

Teatr Gestu i Ruchu – Śmierć Ofelii

Premiera: 1998 r.

Tańczy: Marta Pietruszka

choreografia: Olga A. Marcinkiewicz, M. Pietruszka

Muzyka: A. Vivaldi, H. Purcell, J. Adams

Czas trwania: 23 minuty

——————————————————————————————————

Spotkanie po spektaklach z artystami: Choreografowie otwierają swoje prywatne archiwa

Po spektaklach zapraszamy na rozmowę wokół zespołu „Kontrast” i początkach krakowskiej sceny tańca współczesnego, zamykającą rok jubileuszowy dziesięciolecia istnienia STW. Dyskutantami będą dawni uczniowie i tancerze „Kontrastu”: Iwona Olszowska, Marta Pietruszka, Katarzyna Skawińska, Janusz Skubaczkowski oraz ich nauczyciel – Jacek Tomasik. Spotkanie będzie doskonałym pretekstem do tego, aby zajrzeć do prywatnych archiwów choreografów i sprawdzić, co skrywają. Które zdjęcia, nagrania, kostiumy, recenzje zostały zachowane, a które odeszły w niepamięć?

——————————————————————————————————

KWIECIEŃ

12 kwietnia godz. 19.00

Izabela Chlewińska

„Ophelia is not dead”

Przedstawienie inspirowane tekstami: „Fale” Virginii Woolf, „Śmierć Ofelii” Stanisława Wyspiańskiego, „Bóg i latanie” Aglai Veteranyi

„Ophelia is not dead”

Koncepcja i wykonanie : Izabela Chlewińska

muzyka : Jacek Grudzień

konsultacja choreograficzna : Jacek Owczarek

premiera : listopad 2008, Teatr Nowy im. K. Dejmka w Łodzi

Spektakl został zrealizowany w ramach międzynarodowego projektu DanceWEB Europe Scholarship Programme for Contemporary Dance w Wiedniu w 2008 r.

——————————————————————————————————

Barbara Bujakowska „Swan…like”

„Swan… like” stanowi refleksję na temat wpływu na naszą psychikę mass mediów kreujących współczesny ideał piękna. Do jakich czynów jest zdolny człowiek (tu: kobieta), aby osiągnąć wymarzony wygląd?… Inspiracją do powstania projektu był program telewizyjny pt. „Swan” ukazujący losy kobiet, które ulegały wszelkiego rodzaju metamorfozom przy pomocy chirurgicznego skalpela.

„Według standardów obowiązujących w świecie reklamy, ciało ułomne, niedoskonałe, brzydkie jest największą klęską współczesnej kobiety. Przekazy reklamowe kreują świat, w którym aspekt zewnętrznej atrakcyjności decyduje o awansie w pracy, posiadaniu szczęśliwej rodziny i grona zaufanych przyjaciół. W świecie reklamy powodzenie i sukces kobiety nie zależą od jej kompetencji, wiedzy, nakładu pracy czy też szczęśliwego losu, lecz tylko i wyłącznie od spełnienia kryterium lansowanego wzoru kobiecej urody. Zewnętrzne atrybuty stają się jedynymi elementami opisu kobiecej egzystencji w świecie”.

(Sex&Gender)

„Swan… like”
Choreografia: Barbara Bujakowska
Muzyka: M. Chevalier, R. Przemyk, F. Chopin, Platoon, Bracia Karamazoff
Wykonanie: Barbara Bujakowska
Czas: 23 min
——————————————————————————————————

Imprezy towarzyszące:

Godz. 17.00

Kobiety w polskiej choreografii: Julia Hoczyk, Katarzyna Lemańska, Karolina Wycisk

Prowadzenie: Anna Królica

Godz. 20.30

Spotkanie z artystkami

Prowadzenie: Anna Królica

——————————————————————————————————

MAJ

17 maja godz. 19.00

Karolina Garbacik

„Opera in vivo”

/operacja na żywym organizmie/

Spojrzenie na ciało w sytuacji niezwyczajnej: laboratoryjne obserwowania reakcji ciała na rzeczywistość, na sposób zachowania w relacji wobec innego, przestrzeni, czasu i samego siebie. Jestem ciałem, czy mam ciało? – w tle podczas procesu choreograficznego pobrzmiewało pytanie znanego fenomenologa. Trójka postaci bada zakres możliwości swojego ciała oraz własne emocje, odnoszące się do niego.

Operacja

«zabieg chirurgiczny polegający na przecięciu skóry i dotarciu do chorego narządu w celu przywrócenia mu prawidłowych czynności lub jego usunięcia»

Żywy

1. «taki, który żyje»

2. «pełen energii»

3. «o kolorze: jaskrawy lub wyraźny»

4. «o odczuciach i wspomnieniach: wyraźny i intensywny»

5. «o czyichś reakcjach: autentyczny i spontaniczny»

Choreografia: Karolina Garbacik

Muzyka, scenografia: Adrian Jakuć – Łukaszewicz

Wykonanie: Marta Zawadzka, Adam Bartoszewicz, Tomasz Graczyk

Produkcja: DanceOFFnia SDK we współpracy z Podlaskim Stowarzyszeniem Tańca
Premiera: 6 kwietnia 2013, Białystok

——————————————————————————————————

Joanna Czajkowska

„Powiększenie” – „Zoom Out”

„Człowiek jest takim, jakim jest jego działanie”.

Jean – Paul Sartre

Jestem w procesie.

Staje się codziennie od nowa.

Zmieniam i poznaję.

Wypełniam siebie sobą, najpełniej jak potrafię.

Wybieram siebie od nowa jako byt, który widzi, czym był i kieruje się świadomie ku nowemu.

Ku temu, czym jeszcze nie jest.

Spektakl solowy, którego najważniejszym motywem jest sam proces życia i poznanie samego siebie, jako jednostki. Według egzystencjalistów, człowiek ze swą świadomością będąc w istocie nicością – czyli zaprzeczeniem „cości” (rzeczy niezmiennej), pragnie być „efektywnie zaangażowany w świat przyszły”. Na tym polega wolność. Wolność też jest nicością, a doświadczamy jej, gdy stajemy się świadomi, czym nie jesteśmy, i gdy dzięki temu możemy wybrać, czym będziemy w przyszłości. Ponieważ nasza wolność jest nicością, nie dokonujemy wyborów na podstawie rzeczy, są one wyborami wartości i znaczeń. Aby wykonać jakąś czynność musimy wycofać się z naszego uczestnictwa w świecie, by zastanowić się, co nie istnieje – tę pustkę właśnie wypełnić możemy działaniem. Sartre uważa, że wybór działania jest wyborem nas samych, nie istnienia. Trzeba istnieć, żeby wybierać. Wybieramy natomiast swoją esencję – konkretny sposób przyszłego istnienia. Świadomość wolności może także przynieść smutek i udrękę, bo jeśli wszystko jest możliwe, możliwe także jest to, czego nie chcemy, lub czego się boimy. Jednak, owa wolność może być także źródłem radości i siły, jak twierdził Sartre, nie ma bardziej optymistycznej doktryny, niż ta, która mówi,

że przeznaczenie człowieka powierzono jemu samemu.

Tylko… trzeba do tego dorosnąć.

 

——————————————————————————————————

POWIĘKSZENIE – Zoom Out

Koncept, choreografia i wykonanie: Joanna Czajkowska

Muzyka: Karolina Rec, Rafał Dętkoś

Fotografie do wizualizacji: Szymon Rogiński

Wizualizacje: Joanna Czajkowska

Film: Michał Popczyk

Scenografia: Dominik Rudasz

Makijaż: Agnieszka Wolska

Kostium: Joanna Czajkowska

Światła: Bartosz Cybowski/Artur Aponowicz

Premiera:.2009 Sopocka Scena Off de BICZ

Przewidywany czas: około 45 minut

Produkcja: Sopocka Scena Off de BICZ

——————————————————————————————————

Imprezy towarzyszące:

Godz. 17.00// Dyskusja: Miejsce technologii w kobiecej choreografii

Po spektaklach dyskusja z artystkami

——————————————————————————————————

CZERWIEC

1. czerwca godz. 19.00

Grażyna Chmielewska

„Pomiędzy”

Spektakl „Pomiędzy” powstawał długo, rodził się powoli, tak jak i powoli wchodziłam coraz głębiej w świat butoh.

Na początku była pantomima. Bardzo długo kreowałam na scenie postaci szukając dla nich prawdy w formie i ruchu poprzez obserwację i eksplorację emocji i ruchu. Butoh, które odkryłam dzięki spektaklowi Ko Murobushiego i zaczęłam tańczyć, było naturalną konsekwencją moich poszukiwań ruchu autentycznego, wypływającego z wnętrza ciała.

Jest dzieckiem wielu intensywnych warsztatów z Atsushim Takenouchi.

Szczególnie jednak i wyjątkowe znaczenie miał dla mnie warsztat z tematem przewodnim Zero („Zero jest pustką. Zero jest punktem początku i końca. ………”), który dostarczył mi niezwykłych doznań i pozwolił odkryć czym dla mojego tańca jest Zero, co jest punktem wyjścia i kiedy następuje zwrot.

„Pomiędzy” jest eksploracją ruchową pojawiających się i znikających emocji i uczuć, jest odkrywaniem punktu Zero w tańcu i życiu.

„Pomiędzy”
Choreografia i wykonanie: Grażyna Chmielewska

——————————————————————————————————

Biogramy:

Barbara Bujakowska – tancerka, związana z Krakowem. Studiowała na Anton Bruckner Privatuniversität w Linz w Austrii oraz brała udział w programie przygotowawczym szkoły SEAD w Salzburgu, wcześniej była uczennicą Studia Baletowego przy Operze Krakowskiej, uprawiała też gimnastykę sportową. Była stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2009).

Była członkinią krakowskiej grupy Hoplaa, z którą stworzyła kilka niezależnych tanecznych produkcji wideo. Jej ironiczne solo Swan_like otrzymało nagrodę w organizowanym przez TVP konkursie „Dolina Kreatywna” (2008). W 2008 roku w ramach poznańskiego programu rezydencyjnego Solo Projekt razem z muzykiem Marcinem Janusem stworzyła solo Movement Modular Synthesis. W stronę formalnych poszukiwań na pograniczu ruchu i muzyki poszła również w spektaklu 3-Dance, prezentowanym podczas Polskiej Platformy Tańca 2010. Bujakowska tańczyła również u Nigela Charnocka – w spektaklu Happy! wyprodukowanym przez Art Stations Foundation, oraz w produkcji towarzystwa gimnastycznego Nic.

We wrześniu 2013 roku wzięła gościnny udział w etiudzie Magdaleny Przybysz do muzyki Witolda Lutosławskiego, przygotowanej w ramach rezydencji Kilka kroków do Lutosławskiego – ćwiczenia kompozycyjne dla młodych choreografów (projekt LUTOSFERY), realizowanej przez Centrum Sztuki Współczesnej  Zamek Ujazdowski, FUNDACJĘ f.o.r.t.e. oraz Fundację Burdąg (opieka artystyczna: Maria Stokłosa).

W tym samym roku wspólnie z Pauliną Wysocką zrealizowała spektakl Śniło mi się, że pozostał po nas pusty pokój (inauguracja sezonu 2013/2014 Sceny Tańca Współczesnego).

Wzięła udział w październiku 2013 roku w programie „maat festival – border line 2013” w Lublinie – platformy dedykowanej tancerzom-solistom, zatytułowanym ID-ANCE.

Obecnie Barbara Bujakowska współtworzy krakowskie studio Hurtownia Ruchu, gdzie prowadzi zajęcia z tańca współczesnego.

Izabela Chlewińska (1980) – tancerka, choreograf, artystka niezależna. Stypendystka prestiżowego programu szkoleniowego dla tancerzy i choreografów DANCEWEB w Wiedniu, otrzymała także stypendium twórcze. Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Członek nieformalnego zrzeszenia choreografów niezależnych CENTRUM W RUCHU w Warszawie, a także EMBASSY OF… – kolektywu łączącego ponad 70 artystów z całego świata. Swoje autorskie spektakle taneczne, m.in. OPHELIA IS NOT DEAD, TRALFAMADORIA, DP1 prezentowała m.in. w Niemczech, Meksyku, Japonii i Stanach Zjednoczonych. Premiera najnowszego spektaklu DP1 odbyła się w Teatrze X w Tokio. Współpracuje z Teatrem Dada von Bzdülöw oraz Ramoną Nagabczyńską (spektakle “Le Sacre”, “New(Dis)Order”).Od roku 2008 realizuje spektakle dramatyczne jako choreograf (m.in.Teatr Nowy w Łodzi, Teatr Studio w Warszawie, Teatr Dramatyczny w Warszawie, Teatr Współczesny w Szczecinie, Teatr Polski w Bydgoszczy)

Absolwentka Akademii Muzycznej im. Gażyny i Kiejstuta Bacewicz w Łodzi oraz studiów podyplomowych w zakresie Zarządzania Kulturą w wymiarze europejskim przy Akademii Muzycznej w Krakowie.

Grażyna Chmielewska – Aktorka – mim, tancerka, tańczy od zawsze. Jej pierwszą „sceną” była łąka pełna kwiatów i zielonej trawy, gdzie bawiła się z dziećmi w swój pierwszy teatr. W okresie studiów tańczyła w Zespole Pieśni i Tańca Politechniki Warszawskiej. Zainspirowana spektaklami Teatru Henryka Tomaszewskiego dotarła do studenckiego Teatru Pantomimy „Stodoła”, który miał w swoim czasie doskonałe recenzje i cieszył się dużym uznaniem również za granicą. W 1982 roku uzyskała uprawnienia aktorskie mima zdając egzamin przed Komisją Ministerstwa Kultury i Sztuki z przewodniczącym prof. Aleksandrem Bardinim. W latach 1982 – 2001 była aktorką Warszawskiego Teatru Pantomimy przy Teatrze Żydowskim. Brała udział we wszystkich premierach tego teatru, m.in. w: „Misterium podróży”, „W nocy na starym rynku” (spektaklu prezentowanym na IX Łódzkich Spotkaniach Baletowych w 1987 r.), „Maratonie”, „Obliczach prawdy” i in. Uczestniczyła również w wielu spektaklach Teatru Dramatycznego („Kandyd”), Powszechnego („Mefisto”), Teatru TV („Pan Cogito”, „Wayzeck”) a także innych produkcjach telewizyjnych i filmowych. W czasie pracy w teatrze odbyła staż metodą Jerzego Grotowskiego, następnie uczestniczyła w instruktorskich warsztatch choreoterapii, improwizacji w kontakcie i japońskiego tańca butoh. Współpracuje z Ośrodkiem Rozwoju Osobistego Kobiet „Dojrzewalnia Róż”, gdzie prowadzi własne warsztaty taneczne z elementami pantomimy. Od wielu lat praktykuje japoński taniec butoh. Za swojego mistrza uważa jednego z najwybitniejszych tancerzy butoh Atsushiego Takenouchi, uczestniczyła również w warsztatach takich tancerzy jak: Ko Murobushi, Ken Mai i Imre Thormann.e wind

Karolina Garbacik – choreograf, pedagog tańca, animator kultury, tancerka. Instruktor, twórca lider warsztatów tanecznych w Polsce. Założycielka DanceOFFnia Studio Działań Kreatywnych oraz członkini Zarządu Podlaskiego Stowarzyszenia Tańca. Od lat kierownik artystyczny i choreograf wielokrotnie nagradzanej dziecięco-młodzieżowej formacji tanecznej Kolor. Jako choreograf zrealizowała kilkadziesiąt spektakli tanecznych (m.in. „Drzwi zamknięte”, „Uroda życia”, „Opera in vivo”) oraz krótkich form (etiudy, miniatury). Współpracuje teatrami: Białostockim Teatrem Lalek („Mikrokosmos. Kompozycje”), Teatrem Maska w Rzeszowie („Sklep z zabawkami”), Teatr Banialuka w Bielsku-Białej („Pierścień i Róża”). Spektakle z jej choreografią, np. „Mikrokosmos. Kompozycje” (przygotowany wspólnie z Białostockim Teatrem Lalek), zdobywają laury na międzynarodowych przeglądach m.in. Międzynarodowym Festiwalu Kultury i Sztuki w Szanghaju. Jest pomysłodawcą i organizatorem projektów artystycznych Podlaskiego Stowarzyszenia Tańca (Festiwal Kalejdoskop, Free Mind). Otrzymała Świadectwo Otwartego Umysłu – nagrodę przyznawaną artystom przez redakcję „Gazety Wyborczej”. Przyznano jej również Nagrodę Artystyczną Prezydenta Miasta Białegostoku w dziedzinie tworzenia i upowszechniania kultury oraz Złote Klucze 2008, nagrodę redakcji „Kuriera Porannego”, ponadto dwukrotnie otrzymała stypendium Prezydenta Miasta Białegostoku w latach 2009 i 2014 r. Wykładowca m.in. Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina, Instruktorskich Kursów Kwalifikacyjnych dla instruktorów tańca nowoczesnego w Białymstoku oraz Policealnego Studium Wokalno Aktorskiego im. Czesława Niemena w Białymstoku.

w zimie na nartach.

Iwona Olszowska – tancerka, choreograf, nauczyciel tańca współczesnego. Prowadzi zajęcia ze świadomości ciała, kontakt improwizacji oraz improwizacji jako performance. Ponadto jest edukatorem Somatic Movement Educator według metody Body Mind Centering, uczy w Hurtowni Ruchu oraz w Kontakcie w Krakowie, Akademii Muzycznej w Łodzi i w Krakowie, a także na kursach instruktorskich, studiach zaocznych oraz warsztatach tańca i festiwalach kontakt improwizacji w Polsce i za granicą: Ukraina, Anglia, Rosja, Mołdawia, Niemcy, Włochy. Przez 8 lat prowadziła zajęcia w PWST w Krakowie. Jest kierownikiem artystycznym Eksperymentalnego Studia Tańca, ostatnio współpracuje z Teatrem BARAKAH tworząc OBSZAR TAŃCA. Doświadczenia taneczne zdobywała w centrach tańca w Nowym Jorku oraz jako wolny słuchacz na Uniwersytetach George Mason w Waszyngtonie, Alabamie i Calgary, a w Polsce – na warsztatach organizowanych przez Śląski Teatr Tańca, Centrum Animacji Kultury. Tworzy autorskie spektakle, choreografie solowe oraz dla zespołów EST a także m. innymi dla Polskiego Teatru Tańca oraz teatrów (np. Teatru Rozmaitości, Teatru Starego, Słowackiego w Krakowie). Prowadziła coachingi zakończone pokazami: Pan European Art Laboratory w Villi Decius, kilkakrotnie Falling after Paxtone.

Jako tancerka tańczy solowo oraz z EST ostatnio również w przestrzeniach alternatywnych. Brała udział w projektach z Pracownią Fizyczną, Renatą Piotrowską „Unknown”, Martą Pietruszką i Andrzejem Sadowski B&B, z Marcinem Janusem, oraz w projektach międzynarodowych. Liz Lerman Dance Exchange, „Bliskość” z Risa Jaroslow, Aurora z Maidą Withers, Ocean Miasta z Pierre Deloche, Just say it z Michaelem Schumacherem, Samples project polsko –rumuński. Otrzymała nagrody za choreografie oraz za konsekwentną kontynuację własnej drogi twórczej, osobowość sceniczną oraz stypendium Fundacji Batorego /ArtsLink w Nowym Jorku/ www.dancecatalog.pl, www.dancelab.eu

Marta Pietruszka – należała od 1994 roku do Krakowskiego Teatru Tańca Kontrast. Następnie została współzałożycielką oraz tancerką, asystentem choreografa Eksperymentalnego Studio Tańca EST w Krakowie , tańczyła w Gdańskim Teatrze Tańca.

Od 1994 roku do dzisiaj łączy prace tancerza, choreografa i pedagoga, pracuje także jako nauczyciel tańca współczesnego w Staromiejskim Centrum Kultury Młodzieży w Krakowie. Od 2004r. prowadzi tam i realizuje choreografie w TeatrzeCiąglewRuchu W 1998 roku wraz z Olgą Marcinkiewicz założyła Teatr Gestu i Ruchu, a od 2002r. zostaje jego dyrektorem artystycznym. Tworzy choreografie łączące w sobie środki artystycznego wyrazu typowe dla warsztatu choreografa i psychologiczną analizę roli i gestu postaci scenicznej. Współpracuje z teatrami dramatycznymi, Stowarzyszeniem a&a&a. Od roku 2003-2006r. była dyrektorem artystycznym szkoły Artystyczna Alternatywa, kierunek choreografia sceniczna.

Od 2004 jest opiekunem artystycznym Sceny Tańca Współczesnego w Staromiejskim Centrum Kultury Młodzieży gdzie była inicjatorem projektów – Wieczory Tańca Współczesnego, Krakowska Scena Tańca Współczesnego oraz konkursu Małe Formy Tańca Współczesnego.

W 2007 była nauczycielem tańca współczesnego w Państwowej Szkole Baletowej w Bytomiu, w tymże roku prowadziła technikę tańca współczesnego na Kursie Kwalifikacyjnym w Nowohuckim Centrum Kultury. W latach 2009-2013 prowadził zajęcia z tańca w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie. Była stypendystką Centrum NRW w Essen, gdzie stworzyła choreografię do spektaklu „Infantka (2000 r.), w 2008 r. stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

——————————————————————————————————

Projekt „Portrety. Kobiety w polskiej choreografii” jest realizowany we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca w ramach programu Scena dla tańca 2014.

——————————————————————————————————

Scena Tańca Współczesnego funkcjonuje od marca 2003 roku w Staromiejskim Centrum Kultury Młodzieży, to niezmiennie otwarte miejsce dla prezentacji i dokonań artystów, zrzeszające zarówno choreografów, tancerzy oraz widzów; miejsce comiesięcznych spotkań z tańcem współczesnym, teatrem ruchu, teatrem tańca oraz innymi formami sztuk performatywnych.

Przestrzeń STW powstała z inicjatywy krakowskiego środowiska oraz z myślą o jego potrzebach konsolidacji i wymiany twórczej. Ważnym aspektem działania STW jest systematyczna prezentacja spektakli artystów uprawiających różnorodne estetycznie gatunki sztuki tańca oraz zajmujących się edukacją publiczności.

Koordynatorka i opieka merytoryczno-programowa: Anna Królica

Staromiejskie Centrum Kultury Młodzieży/ EKSIT

Scena Tańca Współczesnego

Ul. Wietora 15, Kraków

FB: Scena Tańca Współczesnego

e-mail: scena.tanca.sckm@gmail.com

Bilety: 15 zł, 20 zł