Ojcowie założyciele (Mandala Performance Festival)

Ojcowie założyciele (Mandala Performance Festival)

Spośród prezentowanych na Mandala Performance Festival we Wrocławiu spektakli dwa poruszają tematykę mistrzów, nauczycieli,  ojców, autorytetów, idoli – nie są to jednak epitafia, tylko trafna analiza relacji unieważniających przyjętą społecznie hierarchię.

Drugiego dnia moją szczególną uwagę zwrócił spektakl Ojcowie Macieja Prusaka, Piotra Łukaszczyka i Patrycji Hefczyńskiej. Piotr Łukaszyczyk i Maciej Prusak odgrywają pantomimiczno-taneczne scenki do beznamiętnej narracji Tomasza Maślakowskiego. Zwraca przede wszystkim kontrast między groteskowością tekstu i tańca a zdystansowanym głosem narratora. Fabułę stanowi przerysowany obraz nieudanej pracy nad spektaklem, będący wyliczeniem wszelkich nieszczęść, które mogą wydarzyć się między reżyserema a aktorem. Jednak ze względu na przyjętą formę nie jest wyłącznie zbiorem teatralnych gagów, ale taneczną syntezą relacji międzyludzkiej, a jego humor, mimo że momentami hermetyczny dla widzów, pozostał nieodparty.

Spektakl Psittacus Erithacus stanowi taneczną interpretację dramatu Immanuel Kant Thomasa Bernharda dokonaną przez Pink Mama Theater w reżyserii Dominika Krawieckiego z choreografią Sławka Bendrata. Siedmiu tancerzy, Sławek Bendrat, Dominik Krawiecki, Giuliano Guerrini, Marek Wieczorek, Martin Knoll, Tomasz Pomersbach, w marynarskich kostiumach – pochodzących bardziej z popkulturowych wyobrażeń niż z rzeczywistości – odgrywają postaci dramatu niezależnie od płci. Elementy taneczne i dramatyczne przeplatają się w różnych momentach spektaklu, przybierając formy etiud tanecznych, dialogu czy też monologów stanowiących narrację dla tańca. Scenę wyścielają pióra, przywodzące na myśl władzę Psittacusa Erithacusa, po których aktorzy ciągną białe, plastikowe formy owiec na kółkach (przypominające figury procesyjne). Postać Psittacusa wyróżnia się od pozostałych zarówno kostiumem, jak i ruchem. W cekinowej sukience i wysokich obcasach staje się divą, u stóp której układają się pozostali tancerze. Kant ubrany jest w identyczny kostium co pozostali, także jest uległy wobec Psittacusa, z tą tylko różnicą, że ma z nim lepszy kontakt. Nie jest jednak jego właścicielem, ale niewolnikiem. Jest to świat ludzi podporządkowanych zwierzęciu-maszynie, istocie o nieodpartej, drapieżnej seksualności i genialnym mózgu – niezdolnym wprawdzie do samodzielnego myślenia, ale stanowiącym magazyn wszelkich myśli Kanta, a co za tym idzie europejskiej filozofii. Taki świat przemienia się w gejowską orgię, pasmo niekończących się, wymyślnych sytuacji seksualnych pomiędzy wszystkimi uczestnikami rejsu, przeplatanych fragmentami dramatycznych monologów i dialogów w pomieszanych językach i pioseneczek pochodzących z najniższych rejestrów popkultury. Ruch tancerzy również wyprowadzony został z popkultury, z teledysków MTV czy też gejowskiego erotycznego przedstawienia. Dramat ukazuje przełomowy moment w historii Europy, kiedy Kant – epicentrum europejskiej myśli – płynie do Ameryki. Spektakl stawia ponurą diagnozę tego, w co wtedy zmienia się ten świat.

Aleksandra Konarska
Internetowy Magazyn Teatralia numer 101/2014

Mandala Performance Festival we Wrocławiu

Pink Mama  Theatre
Psittacus Erithacus
Idea, koncept: Sławek Bendrat, Dominik Krawiecki
Choreografia: Sławek Bendrat
Reżyseria: Dominik Krawiecki
Obsada: Sławek Bendrat, Dominik Krawiecki, Giuliano Guerrini, Marek Wieczorek, Martin Knoll ,Tomek Pomersbach
Technika: Jonas Weber
Kierownik produkcji: Angelika Rohrer
Foto: Monika Chmielarz
Produkcja: Kultur Stadt Bern, Swisslos Kultur Kanton Bern, Ernst Göhner Stiftung, Migros-Kulturprozent, Burgergemeinde Bern
fot. materiały organizatorów

Maciej Prusak, Piotr Łukaszczyk, Patrycja Hefczyńska
Ojcowie
Obsada: Piotr Łukaszczyk, Maciej Prusak, Tomasz Maśląkowski, Patrycja Hefczyńska
Scenariusz i dramaturgia: Marta Giergielewicz
Muzyka: Patrycja Hefczyńska
Kostiumy: Mateusz Stępniak