Mroczny sekret Julii (Samobójstwo synchroniczne)

Mroczny sekret Julii (Samobójstwo synchroniczne)

Samobójstwo. Synchroniczne. Upozorowane. Czyjeś ślepe zatracenie się w miłości i czyjeś bezwzględne oddanie się grze o najwyższą stawkę. Historia tajemniczej śmierci przeniesiona w rok 1945. Słuchowisko, którego podstawowym budulcem są emocje. Krzyk prześladowanego zdrajcy, ból i rozpacz zawiedzionego kochanka. Szereg niewyjaśnionych zdarzeń, morderstw i zagadkowa kwestia wywiezionych z Polski dzieł sztuki oraz drogocennych przedmiotów stają się pretekstem do rozpoczęcia śledztwa. Spektakl przedstawia historię mrocznego romansu sekretarki i prezydenta. Kto w Samobójstwie synchronicznym zabił, a kto kochał? I jak to wszystko się skończyło?

Pewnego dnia w jednej z wrocławskich kamienic funkcjonariusze znajdują dwa ciała. Julia i Berta Jeschonek umierają nagle, wywołując tym ogromne zaskoczenie wrocławskiego prezydenta. W Julii, swojej kochance i osobistej sekretarce, Bolesław Drobner długo pokładał największe nadzieje. Wierzył, że razem z ukochaną doczeka lepszych czasów. Płonący, upadający Wrocław miał pewnego dnia odzyskać swój dawny czar.

Mężczyzna, który bezgranicznie ufa swej ukochanej, staje się w Samobójstwie synchronicznym kolejnym przykładem nieszczęśliwego, wykorzystanego amanta. Julia Jeschonek – „zamordowana samobójczyni” okazuje się femme fatale, która pod płaszczem oddania i miłości do Drobnera skrywa mroczny sekret. Śledztwo w sprawie samobójstwa zostaje zlecone najlepszemu inspektorowi we Wrocławiu. Niemiecki detektyw, który w przedwojennym Breslau uchodził za najlepszego specjalistę ds. niewyjaśnionych zdarzeń, staje przed wielkim wyzwaniem. Do pomocy przydzielono mu zagorzałego przeciwnika Niemców, porucznika Kwiatkowskiego. Tutaj zaczyna się prawdziwa historia, bo sprytny Krobs szybko trafia na właściwy trop…

Samobójstwo synchroniczne, zrealizowane przez artystów teatru Ad Spectatores, to kolejny przykład tego, że teatr wyobraźni ma swoich zwolenników. Oczy wszystkich słuchaczy są przewiązane apaszką, a melodyjny, charyzmatyczny głos w słuchawkach, przenosi nas w tym czasie w zupełnie inny świat. Inscenizacja dzieje się w naszej głowie, bo Ad Spectatores nie przewiduje w swym repertuarze granic, których nie da się pokonać. Kolejny raz udowadnia, że teatr może być sumą ciekawych dialogów, mieszaniną pojawiających się nie wiadomo skąd głosów, które z przerażeniem i radością opowiadają historię, kreują swoich bohaterów. Głos, dźwięk i słowo budują obraz.

Scena teatralna Ad Spectatores proponuje spektakle specyficzne, bo bardzo różne, nowatorskie i zaskakujące. Czasem to teatr wręcz nagi, który możemy w naszej głowie, z wielką przyjemnością, ubrać w cokolwiek chcemy.

 

Angelika Szubert, Teatralia Wrocław
Internetowy Magazyn „Teatralia”, numer 145/2015

Teatr Ad Spectatores

Samobójstwo synchroniczne

reżyseria: Krzysztof Kopka

scenografia i kostiumy: Ewa Beata Wodecka

dźwięk: Marek Księżarek

obraz: Edgar de Poray

obsada: Aleksandra Dytko, Jakub Giel, Marcin Chabowski, Michał Szwed, Krzysztof Kopka, Arkadiusz Cyran, Jan Naturski

premiera: 17 lipca 2015

Angelika Szubert — studentka historii sztuki. Absolwentka dziennikarstwa. Estetka, sentymentalistka, miłośniczka surrealizmu i teatru dramatycznego.